Posts

Showing posts from November, 2009

CELEBRATION OF CHRIST THE KING

Mata Sa Bintana

Mata Sa Bintana

Sabi ng katulong naming si Ate Liza, kapag hindi raw ako natulog ng maaga ay may dudungaw sa bintanang mga mata.

Sino? Mata ba ni Spiderman o mata ni Bubbles ng Power Puff?

“Hindi raw nakakatawa dahil mga mata raw ng White Lady.”

Sa bahay kasi, laging pinagbibintangan ang White Lady, dahil sa White Lady… Minsan naawa na ako sa White Lady. Siguro kung makapagssasalita lang siya, lagot silang lahat. Ako lang ang kaibigna ng White Lady.

Minsan, nawala ang pera ni Tiya Azon, at wala naming pumasok na ibang tao sa bahay. Nag-usap usap sila.

Sino ang kumuha? Wala naman, may nagtago raw.

Pagkapos isang gabi sabi ni Tiya Azon may isang babaeng mahaba ang buhok sa paanan ng kanyang kama. Mala-rosas ang mga mata, na gustong makipagti-titigan, sabay naglahong mabilis. Nakatinging raw sa kay Tiya Azon. Kung ganon hindi lamang kami ang nakatira sa bahay. Mabuti malaki ang bahay dahil pati ang White Lady at ang kanyang pamilya ay may magandang tirahan. Lumaki ako sa ganito…

Sa Gulod ng Making

Sa Gulod ng Makiling

Sa gulod ng Makiling ay maraming kakakibang bulaklak. Mala-bahaghari ang mga kulay nito, at iba’t ibang klase ang mga bulaklak. Ang kuwento ng mga taga-makiling ay may matandang maputi ang buhok na nagdidilig ng mga bulaklak tuwing hatinggabi.

Minsan may isang dalagang pumitas ng abuhing makintab na mga rosas. Ibinigay raw ito ng dalaga sa Nanay niyang may sakit. Gumaling ang Nanay. Ang pinag-pitasan ng mga abuhing rosas ay nagkaroon pa ng maraming suloy at mga sanga.

Tuwang-tuwang raw ang matandang sa gulod.

Minsan naman ay isang bata ang kumuha ng mga orchids para ipalamuti sa grotto ni Santa Maria sa kanilang bahay. Umusbong raw sa paligid ng bakuran ang mga orchids. Tuwang-tuwa uli ang matanda at lalong walang patid ang pagdidilig gabi-gabi. Marami raw ang nakakakita sa ibayong pagdidilig ng matanda na mga taga-Makiling.

Takot lamang silang lumapit dahil kapag nagdidilig raw ang matanda ay madulas sa gulod at may napipilayan sa pagkakadapa. Nahihirap…

Microscope

Microscope

Isang antique na microscope ang pamana ni Lolo Eseng kay Nina. Bukod sa kanilang bahay at sa matandang microscope, ay wala na. Walang sakahang lupa, walang salapi, walang ginto.

“Si Lolo naman bakit pa ang microscope na ito and pinamana sa amin. Aanhin ko ba ito sa tabing dagat?”

“Saklawin mo raw ng iyong pananaw ang dagat,” sabi ni Aling Chari.

“Hay naku Inay, buti pa ipagbili natin. Kikita pa tayo at makadadagdag sa ating paninda.”

“Naku, huwag! Baka multuhin ka ng Lolo mo, sige.”

Nagtawanan ang mag-ina.

Naglilinis si Nina araw-araw katulong ni Aling Chari. Sa tuwina pinupunasan niya ang microscope. Pagkatapos ay susulong si Nina sa pagtitinda sa kaning maliit na tindahan.

“Mang Paolo kumusta naman ang huli ngayon?”

“Mabuti-buti naman Nina. Payapa ang dagat. Alam mo balita ng mga kababaihan ay marami raw turistang dadalaw dito sa atin.”

“Talaga? Bakit naman?”

“Baka maghahanap ng mga kabibe! Hahahah!”

Kinabukasan nga padating si Mang Paolo at may mga kasama.…

Salamin

Salamin

Mahilig magsalamin si Thea. Pagising sa umaga salamin kaagad ang hanap. Kapag siya nagbibihis at nag-mamake-up ay walang maka-agaw sa kanya sa salamin. Kulang na lang ikwintas niya ang salamin.

“Thea bilisan mo na, hinihintay ka ng school bus!”

“Oo Ate, nandiyan na, tinatapon ko lang ang mga basyo sa kusina.”

Si Thea ay malambing at maasikaso sa bahay. Malinis din siya. Ngunit kahit anong linis ang gawin niya hindi kayang baguhin ng kahit ano ang kanyang sarat na ilong at pangit na hugis ng mukha. Sa salaming iyon, na lagi niyang dala wari’y gumaganda siya. Marami siyang nilalagay sa mukha. Sa salaming iyong, lagi niyang dala wari ay gumaganda siya. Makapal na foundation at mahilig siyang magguhit ng luntian sa mabilog niyang mata.

Sa Padre Pio Elementary School.

“Thea, wow maganda sana ang mga mata mo, kaya lang pango ka at…”

“At … at ano Rolly?”

“At pangit korte ng face ….heheheh…joke lang…”

Hindi nakapag-salita si Thea. Kumulimlim ang mukha. Umirap na lamang at um…

Sushi's Dress Shop

Sushi’s Dress Shop

Mahilig magtahi si Sushi. Mga personalized bag, wallet at simpleng mga damit ang kanyang obra. Isang ‘handheld’ na makina ang kanyang gamit imbes na malaking makina. Ito and tumatahi sa matitigas na gilid ng tela. Tahing kamay na back stitch at hem stitch naman ang ginagawa ni Sushi para pagdikitin ang mga gilid at zipper.

Si Sushi ay anak ng mga manggagawa ng sinulid. Ang tatay niya ay naputulan ng kamay sa makina ng factory at ang kanyang Nanay ay nahubaran ng dami sa trabaho sa salang bintang ng pagnanakaw. Simula sa kanyang malungkot na kahapoon ay nagging tangan niya ang sinulid at karayom araw-araw.

Tuwing hatinggabi nananahi si Sushi. Nakakagawa siya ng magagarang istilo para sa kanyang mga customer. Nagagawa niya ang lahat ng ito sa dilim.

“Sushi, itahi mo naman ako ng isang party dress.”

“Oo ba. Anong istilong gusto mo? Meron ka bang tela?”

“Wala, ikaw na lang bahala sa lahat. Otso-deretso. Gusto ko golden brown ang kulay..”

“Sige Mimi, hanap …

Ang Aking Psychic Guru

Ang Aking Psychic Guru

SI Tony Perez. Siya and aking guro sa Playwiriting class. Ang Playwriting ay isang klase sa kurikulum ng Creative Writing sa DLSU.

Marami akong natutunana kay Sir Tony. Bahagi siya ng aking buhay sa panitik.

Hindi kayang ihiwalay ng gunita – siya at ang kanyang itinutro, habang naalala ko kung gaano ang kanyang pagsisikap para kami ay bahaginan ng kanayang kaalaman sa pagsulat. Masaya kami at magiliw tuwing Plawriting Class, tuwing Biyernes ng hapon.

Masaya ako sa paghihintay sa kanya.

Bukod sa isang guro, si Sir Tony ay isang “psychic guru.” Ang sabi niya, “Halos bawat isa sa atin ay my psychic ability,” kung wala nito, mahirap mag-imagine at matandaan ang mga nakaraang pangyayari, gayon din ang pagkakaroon ng “foresight.”

Ang Third Eye

Ang “third eye” ay maaari ding tawaging “psychic vision.” Sa “visual art” ito ay nasa gitna ng noo. “Ngunit, ang tunay na “inner true vision” ay naggagaling sa kalooban – maaring sa isip o sa puso,” sabi ni Sir Perez. “K…

I Wrote Fiction Stories

I Wrote Fiction Stories

Cinderella, Rapunzel, Snow White and the Seven Dwarves, The Little Pigs, Gulliver, Moby Dick, and more magical plots are the stories children love to hear. And of course, even for professionals who want some kind of inspiration, fun and creative entertainment – childhood and fiction stories are forever part of life.

The thrill these stories give to readers are intellectual and helpful because new ideas are formed and copied from the classic and basic story patterns.

The short story roots form an idea that involves a theme; a plot with a conflict, a climax and a denouement; characters; point of view; setting; dialogue and symbols.

The short story is a fiction story that is a work of imagination telling about life here, now, and yonder as if happening truthfully for real.

Here are tips I compiled from some books about the qualities of a commendable short story:

1. The story must be fresh in style
2. The story must portray true-to-life events
3. Words used m…

Smile Everyone (on a Thursday, 11.12.09)

The best thing that can happen to you everyday

is

when someone smiles at you

when someone admonishes you, then brings you wisdom

when you face and are trapped in an unwanted situation, then you understand life

when you are scared, then you laugh out loud

when you are bored, then you find new things to do

when you are angry, then you learn compassion

when the world is at your back, then you couldn't stand but kneel

and you are happy

and you laugh out loud

and you sing

and you love

and you pray for GODs family

and you pray

and you pray

and utter, GOD don't leave me!


Have a nice day everyone!

http://rfvietnamrose09.blogspot.com
http://roseprayers.blogspot.com

Want to vote for my blog? Thanks

Image

From the Heart of a Woman

/Women's Journal, December 1987

“Inside my skin is a far more interesting, energetic, and successful person than they believe myself to be.”

To begin then, I am a bit of a woman somewhat more than 20. I am abundantly enriched with wealth of another sort, a responsible husband and two little kids. I got married at the age of 23 and since then I quit work. I take care of the house and I take care of the children. I used to think sometimes how much I dream for achievements, to pursue a career maybe and rebuild for myself the self-esteem I once had.

When I went into housekeeping, I guess I became so modest, and that made me slow to talk and so easy to be repulsed. I know it is certainly no suspicion of deficient merit and unconsciousness of my non-value but I know to the whole extent, the dignity of my own character and the high value of my own power and performances. Oftentimes, I am sluggish in conversation yet I know that I have great intellectual treasures. My thoughts flow…

I will tell you more stories tonight

I will tell you more stories tonight...

A big kiss,
Rose

http://iwrotefiction.blogspot.com