A Tight Grip Of Your Hands

A Tight Grip Of Your Hands



A parent, to the pains of his/her child

'Why wasn't it I Lord, to bear my child's pain? '



But it has to be so.



'Olah' in Hebrew on Mount Moriah



Then a voice was heard, 'Now I know you fear God.'



Why do we feel pain for the struggling sick?



Why do we feel mercy for the helpless poor?



Empathizing with the oppressed, when no one would listen?



The unfathomable 'why's' scrape off skin down brawn,



When nothing but nothing could be done,



But gaze at bullets and sniff killing gas



It has to be so.



Each one faces a destiny, his own



As unique as an endowed crown of life.



Is there something more agonizing

Than a crown of thorns, undeserved?



We take of the cup, sweet wine of grapes,

A nourishment for hearts to carry burden.



It has to be so.



How could we lessen a beloved's pain?

Or get your pain on me?



Perhaps,

But - act bravely, as big as the heroes

Move on, when others stop

Stand the highest, when others fall



It will be unfair for those hurting,

If we cut the ropes

Pulling up life,

But instead, let build strong walls

Foreseeing doom, vanished!



If my father died from a bullet,

It would be unfair to haunt and kill the murderer.



Truth and justice must be sought. And if

Justice, a sigh, comes far in this time,

Be signs of abundant grace and kindness

Be nigh, for those we love, bring peace and love,

Above all, love.



If we couldn't heal or rip a vein for others

If we couldn't be in Gaza, or Haiti

If we couldn't even weep, we bleed inside

Heart, oh heart, it aches badly.



But it has to be so.



Mountains on our backs come unbearable,

We are knocked down praying to the ground

Listening to the cracks of the earth.



Like Maria, her Son in Golgotha.



God, help us bear each other's pain and hurt

In the prayers You have breathed in our mouths,

In the prayers You have nested in our hearts,

In the charm of love we could share,

Big or small in pretty boxes,

A tight grip of your hands.



We grieve

We love



Hurting badly, as painful as when someone leaves

Hurting badly, as painful as when someone dies



Jesus, carry all our pain and hurt,

Carry all our pain and hurt,

We trust, we trust in Thee.



rosalinda flores martinez.rosevoc2

Reposted today, March 8, 2012
On iwrotefiction.com

Also on PoemsAbout.com
PoemHunter.com

Sa Gulod ng Making

Sa Gulod ng Makiling

Sa gulod ng Makiling ay maraming kakakibang bulaklak. Mala-bahaghari ang mga kulay nito, at iba’t ibang klase ang mga bulaklak. Ang kuwento ng mga taga-makiling ay may matandang maputi ang buhok na nagdidilig ng mga bulaklak tuwing hatinggabi.

Minsan may isang dalagang pumitas ng abuhing makintab na mga rosas. Ibinigay raw ito ng dalaga sa Nanay niyang may sakit. Gumaling ang Nanay. Ang pinag-pitasan ng mga abuhing rosas ay nagkaroon pa ng maraming suloy at mga sanga.

Tuwang-tuwang raw ang matandang sa gulod.

Minsan naman ay isang bata ang kumuha ng mga orchids para ipalamuti sa grotto ni Santa Maria sa kanilang bahay. Umusbong raw sa paligid ng bakuran ang mga orchids. Tuwang-tuwa uli ang matanda at lalong walang patid ang pagdidilig gabi-gabi. Marami raw ang nakakakita sa ibayong pagdidilig ng matanda na mga taga-Makiling.

Takot lamang silang lumapit dahil kapag nagdidilig raw ang matanda ay madulas sa gulod at may napipilayan sa pagkakadapa. Nahihirapang makalakad muli.

Ngunit minsan isang hapon ay may isang binatang dayuhang pumitas ng mga bulaklak at inialay sa isang kasintahang dalaga. Ang pinagpitasan raw nito ay nangamatay. Bumaho raw ang paligid ng isang araw. Ang dalagang pinagbigyan ay nagka-sakit ay namatay ng tuluyan. Ang dahilan: Hindi nagging tapat ang binata sa dalaga. Hindi nila alam ang nangyari sa binata at may balitang nawala siya sa kanilang tirahan.

Kaya ingat na ingat ang mga taga-Makiling pumitas ng mga bulaklak sa gulod sapagkat magkamali raw ng pagbibigyan o ang magibibgay ay may kasamang mahigpit na babala ang matandang nagdidilig gabi-gabi.

Nag-usyoso ako sa gulod. Sinubukan kong pumitas ng isang malusog at kaakit-akit na bulaklak. Naghintay ako ng dilim, wala naming tao. Marami pa akong pinitas, para akong namili galing Baguio o Dangwa.

Itinanim ko sa bahay ampunan ng mga madre ang ibang sanga. Sabi sa bahay ampunan lumago raw ang mga itinanim na bulaklak at inaalagaang mabuti ng mga bata. Pagbalik ko sa gulod nakita ko ang pinagkunang lalong sagana sa bulaklak. Totoong ngang nakabungad ang kumpol kumpol na mga bulaklak at maraming basang damit sa gilid. Kinuha ko ang ilang damit. Dinala ko sa mga madre. At simula noon tuluyang nawala na raw ang matanda sa gulod.

Aug 18, 2006
copyright Rose Flores - Martinez
revised 11.19.2009