Showing posts with label a fiction story in filipino. Show all posts
Showing posts with label a fiction story in filipino. Show all posts

Thursday, April 23, 2015

Wedding Dance

Wedding Dance

By Amador Daguio
Awiyao reached for the upper horizontal log which served as the edge of the headhigh threshold. Clinging to the log, he lifted himself with one bound that carried him across to the narrow door. He slid back the cover, stepped inside, then pushed the cover back in place. After some moments during which he seemed to wait, he talked to the listening darkness.
“I’m sorry this had to be done. I am really sorry. But neither of us can help it.”
The sound of the gangsas beat through the walls of the dark house like muffled roars of falling waters. The woman who had moved with a start when the sliding door opened had been hearing the gangsas for she did not know how long. There was a sudden rush of fire in her. She gave no sign that she heard Awiyao, but continued to sit unmoving in the darkness.
But Awiyao knew that she heard him and his heart pitied her. He crawled on all fours to the middle of the room; he knew exactly where the stove was. With bare fingers he stirred the covered smoldering embers, and blew into the stove. When the coals began to glow, Awiyao put pieces of pine on them, then full round logs as his arms. The room brightened.
“Why don’t you go out,” he said, “and join the dancing women?” He felt a pang inside him, because what he said was really not the right thing to say and because the woman did not stir. “You should join the dancers,” he said, “as if–as if nothing had happened.” He looked at the woman huddled in a corner of the room, leaning against the wall. The stove fire played with strange moving shadows and lights upon her face. She was partly sullen, but her sullenness was not because of anger or hate.

“Go out–go out and dance. If you really don’t hate me for this separation, go out and dance. One of the men will see you dance well; he will like your dancing, he will marry you. Who knows but that, with him, you will be luckier than you were with me.”
“I don’t want any man,” she said sharply. “I don’t want any other man.”
He felt relieved that at least she talked: “You know very well that I won’t want any other woman either. You know that, don’t you? Lumnay, you know it, don’t you?”
She did not answer him.
“You know it Lumnay, don’t you?” he repeated.
“Yes, I know,” she said weakly.
“It is not my fault,” he said, feeling relieved. “You cannot blame me; I have been a good husband to you.”
“Neither can you blame me,” she said. She seemed about to cry.
“No, you have been very good to me. You have been a good wife. I have nothing to say against you.” He set some of the burning wood in place. “It’s only that a man must have a child. Seven harvests is just too long to wait. Yes, we have waited too long. We should have another chance before it is too late for both of us.”
This time the woman stirred, stretched her right leg out and bent her left leg in. She wound the blanket more snugly around herself.
“You know that I have done my best,” she said. “I have prayed to Kabunyan much. I have sacrificed many chickens in my prayers.”
“Yes, I know.”
“You remember how angry you were once when you came home from your work in the terrace because I butchered one of our pigs without your permission? I did it to appease Kabunyan, because, like you, I wanted to have a child. But what could I do?”
“Kabunyan does not see fit for us to have a child,” he said. He stirred the fire. The spark rose through the crackles of the flames. The smoke and soot went up the ceiling.
Lumnay looked down and unconsciously started to pull at the rattan that kept the split bamboo flooring in place. She tugged at the rattan flooring. Each time she did this the split bamboo went up and came down with a slight rattle. The gong of the dancers clamorously called in her care through the walls.
Awiyao went to the corner where Lumnay sat, paused before her, looked at her bronzed and sturdy face, then turned to where the jars of water stood piled one over the other. Awiyao took a coconut cup and dipped it in the top jar and drank. Lumnay had filled the jars from the mountain creek early that evening.
“I came home,” he said. “Because I did not find you among the dancers. Of course, I am not forcing you to come, if you don’t want to join my wedding ceremony. I came to tell you that Madulimay, although I am marrying her, can never become as good as you are. She is not as strong in planting beans, not as fast in cleaning water jars, not as good keeping a house clean. You are one of the best wives in the whole village.”
“That has not done me any good, has it?” She said. She looked at him lovingly. She almost seemed to smile.
He put the coconut cup aside on the floor and came closer to her. He held her face between his hands and looked longingly at her beauty. But her eyes looked away. Never again would he hold her face. The next day she would not be his any more. She would go back to her parents. He let go of her face, and she bent to the floor again and looked at her fingers as they tugged softly at the split bamboo floor.
“This house is yours,” he said. “I built it for you. Make it your own, live in it as long as you wish. I will build another house for Madulimay.”
“I have no need for a house,” she said slowly. “I’ll go to my own house. My parents are old. They will need help in the planting of the beans, in the pounding of the rice.”
“I will give you the field that I dug out of the mountains during the first year of our marriage,” he said. “You know I did it for you. You helped me to make it for the two of us.”
“I have no use for any field,” she said.
He looked at her, then turned away, and became silent. They were silent for a time.
“Go back to the dance,” she said finally. “It is not right for you to be here. They will wonder where you are, and Madulimay will not feel good. Go back to the dance.”
“I would feel better if you could come, and dance—for the last time. The gangsas are playing.”
“You know that I cannot.”
“Lumnay,” he said tenderly. “Lumnay, if I did this it is because of my need for a child. You know that life is not worth living without a child. The man have mocked me behind my back. You know that.”
“I know it,” he said. “I will pray that Kabunyan will bless you and Madulimay.”
She bit her lips now, then shook her head wildly, and sobbed.
She thought of the seven harvests that had passed, the high hopes they had in the beginning of their new life, the day he took her away from her parents across the roaring river, on the other side of the mountain, the trip up the trail which they had to climb, the steep canyon which they had to cross. The waters boiled in her mind in forms of white and jade and roaring silver; the waters tolled and growled, resounded in thunderous echoes through the walls of the stiff cliffs; they were far away now from somewhere on the tops of the other ranges, and they had looked carefully at the buttresses of rocks they had to step on—a slip would have meant death.
They both drank of the water then rested on the other bank before they made the final climb to the other side of the mountain.
She looked at his face with the fire playing upon his features—hard and strong, and kind. He had a sense of lightness in his way of saying things which often made her and the village people laugh. How proud she had been of his humor. The muscles where taut and firm, bronze and compact in their hold upon his skull—how frank his bright eyes were. She looked at his body that carved out of the mountains five fields for her; his wide and supple torso heaved as if a slab of shining lumber were heaving; his arms and legs flowed down in fluent muscles–he was strong and for that she had lost him.
She flung herself upon his knees and clung to them. “Awiyao, Awiyao, my husband,” she cried. “I did everything to have a child,” she said passionately in a hoarse whisper. “Look at me,” she cried. “Look at my body. Then it was full of promise. It could dance; it could work fast in the fields; it could climb the mountains fast. Even now it is firm, full. But, Awiyao, I am useless. I must die.”
“It will not be right to die,” he said, gathering her in his arms. Her whole warm naked naked breast quivered against his own; she clung now to his neck, and her hand lay upon his right shoulder; her hair flowed down in cascades of gleaming darkness.
“I don’t care about the fields,” she said. “I don’t care about the house. I don’t care for anything but you. I’ll have no other man.”
“Then you’ll always be fruitless.”
“I’ll go back to my father, I’ll die.”
“Then you hate me,” he said. “If you die it means you hate me. You do not want me to have a child. You do not want my name to live on in our tribe.”
She was silent.
“If I do not try a second time,” he explained, “it means I’ll die. Nobody will get the fields I have carved out of the mountains; nobody will come after me.”
“If you fail–if you fail this second time–” she said thoughtfully. The voice was a shudder. “No–no, I don’t want you to fail.”
“If I fail,” he said, “I’ll come back to you. Then both of us will die together. Both of us will vanish from the life of our tribe.”
The gongs thundered through the walls of their house, sonorous and faraway.
“I’ll keep my beads,” she said. “Awiyao, let me keep my beads,” she half-whispered.
“You will keep the beads. They come from far-off times. My grandmother said they come from up North, from the slant-eyed people across the sea. You keep them, Lumnay. They are worth twenty fields.”
“I’ll keep them because they stand for the love you have for me,” she said. “I love you. I love you and have nothing to give.”
She took herself away from him, for a voice was calling out to him from outside. “Awiyao! Awiyao! O Awiyao! They are looking for you at the dance!”
“I am not in hurry.”
“The elders will scold you. You had better go.”
“Not until you tell me that it is all right with you.”
“It is all right with me.”
He clasped her hands. “I do this for the sake of the tribe,” he said.
“I know,” she said.
He went to the door.
“Awiyao!”
He stopped as if suddenly hit by a spear. In pain he turned to her. Her face was in agony. It pained him to leave. She had been wonderful to him. What was it that made a man wish for a child? What was it in life, in the work in the field, in the planting and harvest, in the silence of the night, in the communing with husband and wife, in the whole life of the tribe itself that made man wish for the laughter and speech of a child? Suppose he changed his mind? Why did the unwritten law demand, anyway, that a man, to be a man, must have a child to come after him? And if he was fruitless–but he loved Lumnay. It was like taking away of his life to leave her like this.
“Awiyao,” she said, and her eyes seemed to smile in the light. “The beads!” He turned back and walked to the farthest corner of their room, to the trunk where they kept their worldly possession—his battle-ax and his spear points, her betel nut box and her beads. He dug out from the darkness the beads which had been given to him by his grandmother to give to Lumnay on the beads on, and tied them in place. The white and jade and deep orange obsidians shone in the firelight. She suddenly clung to him, clung to his neck as if she would never let him go.
“Awiyao! Awiyao, it is hard!” She gasped, and she closed her eyes and huried her face in his neck.
The call for him from the outside repeated; her grip loosened, and he buried out into the night.
Lumnay sat for some time in the darkness. Then she went to the door and opened it. The moonlight struck her face; the moonlight spilled itself on the whole village.
She could hear the throbbing of the gangsas coming to her through the caverns of the other houses. She knew that all the houses were empty that the whole tribe was at the dance. Only she was absent. And yet was she not the best dancer of the village? Did she not have the most lightness and grace? Could she not, alone among all women, dance like a bird tripping for grains on the ground, beautifully timed to the beat of the gangsas? Did not the men praise her supple body, and the women envy the way she stretched her hands like the wings of the mountain eagle now and then as she danced? How long ago did she dance at her own wedding? Tonight, all the women who counted, who once danced in her honor, were dancing now in honor of another whose only claim was that perhaps she could give her husband a child.
“It is not right. It is not right!” she cried. “How does she know? How can anybody know? It is not right,” she said.
Suddenly she found courage. She would go to the dance. She would go to the chief of the village, to the elders, to tell them it was not right. Awiyao was hers; nobody could take him away from her. Let her be the first woman to complain, to denounce the unwritten rule that a man may take another woman. She would tell Awiyao to come back to her. He surely would relent. Was not their love as strong as the river?
She made for the other side of the village where the dancing was. There was a flaming glow over the whole place; a great bonfire was burning. The gangsas clamored more loudly now, and it seemed they were calling to her. She was near at last. She could see the dancers clearly now. The man leaped lightly with their gangsas as they circled the dancing women decked in feast garments and beads, tripping on the ground like graceful birds, following their men. Her heart warmed to the flaming call of the dance; strange heat in her blood welled up, and she started to run. But the gleaming brightness of the bonfire commanded her to stop. Did anybody see her approach?
She stopped. What if somebody had seen her coming? The flames of the bonfire leaped in countless sparks which spread and rose like yellow points and died out in the night. The blaze reached out to her like a spreading radiance. She did not have the courage to break into the wedding feast.
Lumnay walked away from the dancing ground, away from the village. She thought of the new clearing of beans which Awiyao and she had started to make only four moons before. She followed the trail above the village.
When she came to the mountain stream she crossed it carefully. Nobody held her hand, and the stream water was very cold. The trail went up again, and she was in the moonlight shadows among the trees and shrubs. Slowly she climbed the mountain.
When Lumnay reached the clearing, she cold see from where she stood the blazing bonfire at the edge of the village, where the wedding was. She could hear the far-off clamor of the gongs, still rich in their sonorousness, echoing from mountain to mountain. The sound did not mock her; they seemed to call far to her, to speak to her in the language of unspeaking love. She felt the pull of their gratitude for her sacrifice. Her heartbeat began to sound to her like many gangsas.
Lumnay thought of Awiyao as the Awiyao she had known long ago– a strong, muscular boy carrying his heavy loads of fuel logs down the mountains to his home. She had met him one day as she was on her way to fill her clay jars with water. He had stopped at the spring to drink and rest; and she had made him drink the cool mountain water from her coconut shell. After that it did not take him long to decide to throw his spear on the stairs of her father’s house in token on his desire to marry her.
The mountain clearing was cold in the freezing moonlight. The wind began to stir the leaves of the bean plants. Lumnay looked for a big rock on which to sit down. The bean plants now surrounded her, and she was lost among them.
A few more weeks, a few more months, a few more harvests—what did it matter? She would be holding the bean flowers, soft in the texture, silken almost, but moist where the dew got into them, silver to look at, silver on the light blue, blooming whiteness, when the morning comes. The stretching of the bean pods full length from the hearts of the wilting petals would go on.
Lumnay’s fingers moved a long, long time among the growing bean pods.

Saturday, March 14, 2015

Maikling Kuwento: Economy Class

Maikling Kuwento: Economy Class



Economy Class


“Kita tau?” nabasa ko sa iskrin ng aking selfon.  Napangiti ako. Itiniggil kong muli ang paghuhugas ng mga pinggan para makapag-text.
Kelan?
“Maya sa baba ng LRT.  Kain sa labas tapos, bahala na.Sige.  Tex kta maya kung tuloy.Miz na kita.”
Dalawang buwan na kaming magkakilala ni Alex.  Seatmate ko siya sa tren.
Dapat “first class with beds”ang  trennamin kaya lang  nagkaaberya.  Sabing train supervisor ay  mamili na lang daw kung gusto ang sunod na sleeper pero walang aircon o ang third class na paalis na.  Humingi ang supervisor ng patawad para sa PNR. 
“Ano pa nga ba ang magagawa ng mga pasahero,”  pakutya kong sabi para marinig ng marami.
Naghintay ang mga pasaherong gusto ng makaalis.
Ang third class ay walang aircon, walang sleeping beds, walang malambot na upuan. Ang mga ilaw ay parang kutitap ng gamogamu.Di tulad sa first class malamig at maluwang.  Sira ang carriage ng first class kaya ang mga pasaherong gustong makaluwas kaagad ay sumakay na rin.
“Bahala na, kung bukas pa ako luluwas ay hindi ako makakahabol sa meeting.”
Agawan kami sa pagpila sa ticket booth para ma-irefund ang pera.   Lahat nagbakasakali.  Pati ang apat na postoryosang senior citizens ay sumakay na rin.  Waring lahat kami sa first class ay may hinahabol.
Mabilis tumabi sa akin ang isang matandang lalaki. Grabe kung makatitig. Para akong kakainin.  Umalis ako sa tabi niya at nagawi ako sa pinto katabi ng isang babae at isang lalaki.  Nagusap kami ng katabi ko.Mayla ang pangalan ng babae.Natuwa ako dahil may kasama na ako.  Sa ilang sandali, lumipat si Mayla sa harapan dahil natakot sa katabi niyang lalaking mataba na siksik nang siksik sa kanya.  Sumenyas si Mayla sa akin.
Paalis na ang tren at tabi na nga kami ng lalaki at isang tineyger na may dalang lata ng biskuwit.
Ngumiti sa akin ang lalaki.  Ngumiti din ako.
“Bakit ka lumipat ?”  tanong ng lalaki.
Ayoko dun  sa dati.
Parang nahalata niya na natakot ako sa matandang lalaki.  “Takot ka dun sa mama?  Hindi ka aanuhin niyon.Matanda na si Tatay.”
Ayokong makipagsapalaran .Bastos siyang tumingin.Parang nanggigitgit pa ng katawan.
“Ako si Alex.”
Peechy.
Inilabas niya ang isang ID na nagpapatunay ng kanyang pagkatao.Isa siyang  agrikultyurist.
Ilang sandali pa umandar na ang tren. 
“Dapat hindi tayo dito nakasakay ngayon.  Sana nainform nila kaagad na may problema para napalitan agad ng ibang tren sa ibang araw.”
“Oo nga!Malaki and diperensya nitong PNR.  Dapat bigyang pansin ito ng gobyerno kasi inaasahan ang trenng  publiko.”
Ang trenay tatalon talon.Di gaanong mabilis.Ang mga katawan ng pasahero parang nakasakay ng kabayo.
“Diyos ko nakakatakot naman ang mga pintong dito, parang may giyera. Ang aluminom door  ay bukas- sarang humahampas.  Parang may labanan.
Natawa si Alexsa sinabi ko.
“May asawa ka na?”
Meron.
“Bakit hindi mo kasama?”
Nasa abroad.  Sa Dubai.
“Ako hiwalay.Kaya binata ako uli.  Ang ganda mo”   Misteryoso ang kanyang ngiti ngunit alam ko mabait siyang tao.
Pinagmasdan ko si Alex. Matikas.Mataas.  Moreno.  Ang mga bisig niya, maskulado at matatapang ang mga ugat.
Naging sagabal ang pinto ng tren sa akin,  sa diwa, pati na sa  pag-uusap namin.  Halos mapayuko ako sa takot na gustong magtago sa ilalim ng upuan.  Yun bang parang may kalaban ka na hindi mo nakikita.  Hindi ka man lamang makaganti.
Grabe naman ang pinto nila parang may sasalakay na mga terrorista .
Natatakot ka nanaman?  Huwag kang matakot, isipin mo ako ay sundalo.  Sanay ako sa bundok.  Tumawa siya.
Tumawa rin ako.
Pero kahit anong lakas at tapang niya grabe ang takot na bumalot sa akin nung gabing iyon.  Parang may dudukot ng likod ko sa bintana.  Parang may babaril sa bukas at sarang pintuan.  Parang may magtatapon ng Granada sa madilim na loob ng tren.
Marami sa amin ang waring hindi sanay sa third class na iyon dahil sa first class dapat kami nakasakay. Ang matandang babae sa harapan ko ang nagpalakas ng loob ko; ang akap niya ay ang kangyang higanteng kahon.  Waring sanay siya sa third class.  Nakihati ako sa nakita kong katapangan.
Ngunit sa paghampas na naman ng pinto ay nagulat akong muli.  “Diyos ko!”  Maluha-luha ako sa takot at hindi nagatubili si Alex.  Niyakap niya ako.  Mabilis at mahigpit niyakap ko rin siya.
Mayamaya tumigil mulisa isang estasyon ang tren.Bumitaw ang aming mga bisig.
Kalmadong muli ang mga pasahero. Tahimik ang lahat; maingat sa gabi.
“Iwan ko sa ‘yo ang gamit ko.  Punta lang ako sa comfort room.Ikaw?”
“Hindi, ayokong gumamit ng  toilet.”
Ngumiti sa akin si Alex. 
Naglakad siyang marahan, maingat para hindi madapa sa tren.  Malakas ang kanyang mga hita, matatas ang kanyang likod.
Ang bag niyang itim ay iniwan ngasa akin.  Parang gusto kong buksan upang malaman ko kung anong kulay ang bituka niya.
Maya maya pa bumalik  na si Alex.
Malinis ba ang toilet?tanong ko.
“Hehe, okay naman.CR ka na...”
Hindi.
“Ayaw mo lang yata,” parang nanunuya siya.
Ayaw ko talaga.  Isa isang lagok langng tubig ang iniinom ko.
“Hindi ka nagugutom?”
Hindi.
Andar ng andar and tren at marami pa kaming pinag-usapan.  Nawawala ng panandalian ang takot ko.  Pero bumabalik kapag biglang kumakalabog ang mga pinto.
Sa tuwing nahahalata niya ang sidhi ng takot sa ‘kin ay hinahawakan niya ang kamay ko.  Hinawakan ko rin siya.  Ramdam ko may  kapangyarihan ang kanyang mga kamay.
“Tulog ka na. Babantayan kita,” ang sabi ni Alex.
Okay lang ako. Ikaw na ang matulog at ako ang magbabantay.
Sa gabing iyong parang nakakita ako ng kasama sa biyahe. Malaking bulong ng aking puso ‘ Salamat po’. Marahil kung wala si Alex grabe na ang sakit ng utak at katawan ko sa takot.  Mabait ang Langit.
Payapang muli ang tren.Pawang lahat ng mga pasahero ay nakapikit.  Ang iba naman may headphones at nakikinig.
Ang ilaw sa loob ng tren ay kutitap ng isang wat lamang.Ano ba naman ang PNR?Sa isip ko kahit third class dapat may lock ang mga pinto, may wastong ilaw at malinis na toilet.  Dapat may gard din at kliner dahil 21st century na tayo. 
Ensure passengers’ safety! Ginising ko si Alex.  Di ba Alex?
Tumawa siya at iminulat ang mga mata.
Hindi ako makatulog sa lalim ng gabi.  Si Alex paunti-unti and pikit.Ang mga tao tulog-gising.Ang ibang mga pasaheronakataas ang mga paa.  Kapag sathird class ka nakasakay, halos walang ayus.  Walang namber and upuan.  Pero kahit ganoon kagulo marami pa rin ang may mababait na kaluluwa at handang tumulong lalo na kapag may bata.  Mailap ang bawat isa, ngunit pawang buo ang bawat loob.
Alas-dos na ng gabi.  Tumigil muli ang tren.Nagbaba ng ilang mga pasahero.
Alex bakit hindi pa umaandar?  Ang tagal ng hinto?
“Huwag kang magalala, aalis na tayo.  Ilang sandali na lang.”
Maya-maya may mga taong papalapit.  Nagsisigawan.Isang grupo.  Ang mga tao sa loob naalarma. 
“Sa pinto, sa pinto, bantayan ang mga pinto!”sigaw ng kalalakihan.  Hindi ko alam kung bakit.  Matindi ang takot ko.  Mabilis bago makalapit ang grupo umandar na ang tren.Ang ibang mga babae, nagsigawan sa takot.  Nagkwentuhan ang mga pasaherong mailap.Nagdamayan.Nagsiinom ng tubig.Nagbigayan ng mga baon.
“Malamig ang mga kamay mo. Halika dito.”Niyakap niya ako ng mahipit.  “Matulog ka sa akin.”  Pinasandal ako ni Alex sa dibdib niya.  Sumandal ako.  Yumapos at inilapit ang buo kong katawan dahil sa takot.  Para akong bata na naghahanap ng kumot.  Ipinikit ko ang aking mga mata. 
“Matulog ka na.”  Hindi ako makapagsalita.  Ramdam ko hinalikan niya ang aking noo.  Pinabayaan ko siya.  Pagkatapos hinalikan niya ang aking pisngi, ang aking mga mata, ilong, labi.  Masarap siyang humalik pero hindi ako makaganti sa takot.

“Nandito lang ako.Magpahinga ka muna.”

Lagi kong hinihintay ang text ni Alex.  Simula ng maghiwalay kami sa tren sa celfon na lang ang usapan namin.  Hindi pa kami muling nagkita pero parang matagal na kaming magkakilala.  Alam niya ang buhay ko. 
“Tuloy tau mamaya sa Makati na lang.”
San?
“Sa Walter Mart.May ibibigay ako sau.”
“Sige.  Anong ibibigay mosa ‘kin? Tiket sa tren?  Pabiro kong tanong.
Sagot ng text ni Alex, “Singsing!”


/Rosalinda flores martinez. Katinigwriters 2014

Friday, December 13, 2013

Ispiritu Sa Cake



Pag-aari ng pamiliyang Santos ang Bakery 1528.

Ang pamilyang Santos ay may tatlong anak. Si Mayra at Clara ay anak ni Criselda sa unang asawa, at si Diana, ang pinakabata, ay ang tunay na anak ni Domingo. Balo si Domingo. Ang ina ni Diana ang dating nagmamay-ari ng Bakery 1528.

“Tatay, ano po ba ang hulma ng cake na gagawin ko para bukas sa anniversary?”

“Bahala ka anak, basta kulay puti ang gusto ng mag-asawang Zoan.”

“Ah sige po. Marahil ay hugis puso ang gagawin ko para sa kanila.”

“Mabuti pa nga.”

“Ang arte arte mo naman, tatanong-tanong ka pa, e ikaw din pala ang sasagot sa tanong mo,” ang pasaring na bulong ni Myra.

“Ano ba ang gusto mo Ate?”

“Ewan!” Pasigaw ni Myra.

Si Clara naman ay kain ng kain ng mga panindang tinapay sa bakery, habang pinupuno ni Criselda ang plato ng iba’t – ibang masasarap na pastry at mga tinapay.

“Myra, ano ang gusto mong ipa-bake kay Diana?”

“Mommy, gusto ko po ng chocolate cake na maraming bulaklak.”

Sige anak. Hoy! Diana igawa mo nga ng chocolate cake itong mga kapatid mo!”

“Opo, Tiya.”

Kahit pagod sa pagluluto si Diana ay sunod pa rin sa nanay-nanayan. Si Diana lamang at walang katulong ang nagtatrabahao sa Bakery 1528. Minsan tinutulungan siya ni Mang Domingo.

Ngunit madalas ay siya lamang sapagkat ayaw ni Criselda na siya ay mag-amoy pugon.

Minsan nag-bake si Diana ng cake para sa kaarawan ng ama. Nakita ito ni Cirselda at ni Myra. Inggit na inggit ang mag-ina.


“Wow! Ano yan?” Tanong ni Criselda.

“Cake po para kay Tatay.”

Nginudgod ni Criselda si Diana at isinubsob ni Myra sa cake na ginawa.

Humagulhol ng malakas si Diana at sumigaw ng “Inay ko po. Nanay, Nanay!”

Nakita sila ni Clara ngunit wala naming magawa sa hindi maawat na pananakit nina Criselda at Myra.

Maya-maya umusok ang pugon. Tumunog at nag-ingay ang oven, nagsi-galaw ang mga hulmahan ng cake.

Ang ilaw ay patay-sindi, at ang icing sa mga cake ay nangagsi-tunaw.

Ang icing ay tumalsik sa mukha at dumikit kina Criselda at Myra, hanggang sa hindi sila ay tinabunang parang tinapay

“Patawad po, patawad po,” ang sigaw ni Clara.

“Inay, tama napo – bayaan ninyo na sila, bahala na ang Langit” sabi ni Diana

Nagpumilit tumayo si Criselda at Myra at takot na takot na lumabas sa bakery 1528.

Mula noon ay nagbago ang mag-ina sa pagtrato kay Diana. Ang bakery 1528 ay nagkaroon naman ng marami pang ibat-ibang cake sa tulong ng Ispirito sa cake.



/rose flores martinez, 08062006
http"//iwrotefiction.blogspot.com

Tuesday, December 3, 2013

On December 4, 2013. A Fiction Story in Filipino: Takas




Ilang ulit kong tinangkang umalis.  Ilang ulit kong tinangkang lumimot.  Ilang ulit kong ipinanalanging maglaho.  Ilang ulit…
Mahabang panahong pinatay ko ang aking pakiramdam at mabuhay sa paniniwalang pilit kong isiniksik sa aking malay.  Hindi na ako babalik…
Kahapon, sinamba ko si Gabby.  Kahapon, buhay ko si Gabby.
Kahapon.
“Ano ba ang nangyayari sa iyo Ate Michelle,  mukhang maputla ka yata?”  tanong ni Aiko.
“Wala.  Mayroon kasi akong mestruation ngayon.”
“A gano’n ba?  ‘Kala ko may sakit ka.”
Kung alam lamang ni Michelle ang tunay na dahilang kagagaling ko lamang sa doctor kasama si Gabby.  Katatapos ko lamang iniksyunan ng isang matabang karayom sa pigi.  May impeksyon daw ako sabi ng doktor.  Nakuha ko raw sa swimming pool.  Paano nangyari, ‘yon? E…
Noong isang lingo ay kaarawan ni Gabby.  Ibinigay ko ang lahat sa akin kay Gabby para sa kanyang kaarawan.  Ang aking Oo, and aking pag-ibig, and aking pagtitiwala, and aking katawam, hawak sa kamay, halik…
Sa parking lot ng Aristocrat Restaurant sa may Dewey Boulevard kami nag-date, August 22.  Pagkatapos
inikot namin and Cultural Center  at kumain kami.  Nag-order kami ng chicken barbecue at Java rice.
Nagayuma yata ako ng pagkain sa Aristocrat.
Sa kagustuhan kong mabigyan ng kasiyahan si Gabby, ay ibinigay ko ang hiling niyang regalo.  Regalong tulad sa isang makinang na salaming kahon, regalong parang tumama sa lotto.  Ni sa panaginip ay hindi ko inakalang mangyayari ang lahat ng iyon sa Datsun pick up.  Sa magarang pick up ni Gabby na tinted ng itim.  Dumaplis ang ilang sandali at una kong naisigaw ang aking pagkababae.
Nang gabing iyon, ay sumuko ang buwan.  Makulimlim ngunit makulay ang langit.  Umuwi akong bawas sa katauhan ngunit may pag-asa sa alay na pag-ibig.  Ang akala ko, ang pag-ibig ay walang wakas.  Ang akala ko, ito ay hindi maaaring magkaroon ng lamat.  Hindi pala.  Anuman ay maaaring magbago.  Tulad ng pag-ibig, na maaring bugso lamang ng init ng katwan at ng panandaliang pangangailangan ng pagkalinga.
Sa magdamag na iyon ay sumakit ang aking tiyan.  Ngunit hind na bale – mahal ko naman si Gabby.  Nilagnat ako at kinailangang dalhin sa doktor.  Pilit kong inilihim ang aking nararamdaman sa aking mga kasambahay.  Papatayin ako ni TiyaPatria at aatakihin sa puso si Inay.  Naghintay ako ng bukas.
Kinabukasan nga ay dinala ako sa doctor ni Gabby, sa isang clinic sa Pasay.
Ang impeksyon ay makukuha sa paliligo sa swimming pool o kaya naman ay sa pag-gamit ng public toilet,” sabi ng doktora.
Binigyan ako ng mga gamot ni doktora.  Antibiotics at supporitories.  Kung paano ko gagamitin ay hindi ko alam.
“Isang suppository sa bawat gabi.  Sa isang lingo ay magaling ka na!”
Pagkatapos ay ang iniksyon sa aking pigi.  Pagdating ko sa bahay ay tinabunan ko ng mga yelo sa freezer ang mga suppositiories.  Tiyak wala nang makakasilip niyon.
Ito marahil ang tinatawag nilang pag-ibig.  Ang pagbibigay ng lahat, ng tiwala, ng sarili.  Hahamakin ang lahat pati ang mga pangarap.  Kakalimutan pati angkan.  Ang tanging makikita lamang ay ang larawan ng minamahal, ang tanging iisipin lamang ay ang iniibig.
Ilang ulit kaming kumain sa Aristocrat.  Ilang ulit ko ring nakalimutan ang aking mga pag-asa.  Ang pangungulila ko kay Itay ay nakalimutan ko na rin.  Marahil akala ko si Gabby ay si Itay sa dahilang siya ang tanging lalaki sa mundo na aking ginagalawan.  Masaya at mala-bahaghari, ang mga sumunod pang mga araw, puno ng pag-asa hangang mapansin ni Michelle ang kakaiba kong mga kilos.
“Parang lagi kang wala sa sarili, Ate.  May dinaramdam ka ano?  Love hurts?  Huhuhu…”  Hindi ako nakapag-sinungaling.  Sa lakas ng kabog ng aking idbdib ay naisuka ko ang kinain kong chocolate cake at barbecue.
“Ano ka ba Ate?  Bakit hindi mo kayang pigilin ang sarili mo?  Susuka ka na rin lang di ka pa tumakbo.”
Napahiya ako.  Ngunit masidhi pa doon ay binalot ako ng takot sa titig ni Tiya patria.  Mabilis akong tumakbo upang kumuha ng basahan para linisin ang mala-tsamporado kong kalat.  Nang malinis na, umakyat ako sa kuwarto.  Para akong lilipad.  Ngunit hindi bale, basta masaya ako dahil kasama ko si Gabby.  Lutang pa ako sa alapaap.  Sabi ni Gabby ay mahal na mahal niya ako.  Sabi niya hindi niya ako iiwan.  Ako raw ang tangi niyang pag-ibig.  Ang kangyang mga pangako ang aking nagging pag-asa.

Lumipas ang mga araw, nakiuso ako sa mga artista.  Kinailangan ko ang “rush na kasal.”  Hindi napigilan ng Levis jeans ang pagbabago sa aking katawan, at hindi rin kayang isuman ng girdle ang pag-lobo ng aking tiyan.  Sabi ni Tiya Patria at ni Inay ay pa-check up daw uli ako, pilit umaasang hindi ako buntis.

Nagmadali kami ni Gabby.  Pareho naming gusting takasan ang mga tao sa aming paligid.  Sabay kaming walang muwang na nakipag-sapalaran sa maraming bakit at paano sa murang silakbo ng aming kabataan.  Hinahanap ko si itay.  Sinasakal naman siya sa mga responsibilidad ng kanilang negosyo.

Walang natuwa sa aming kasal.  Hindi ang pamilya niya, lalong hindi ang pamilya ko.  Sa motif na dilaw, misa sa Filipino at barong Tagalog para sa aming mga abay ay nairaos ang kasal sa isang malaking simbahan at ang piging sa isang sikat na restoran.  Masaya at malungkot, sapagkat noong oras ding iyon ay maraming tanong na nabuo sa aking isip – pag-aalinlangan, at walang katiyakang bukas.
Hindi ko maipinta ang larawan naming dalawa sa altar.  Hindi kaya pareho kaming napilitan lamang upang takpan an gaming kahihiyan?  Mayroon akong pagaagam-agam.  Marahil si gabby rin.  Marahil pareho kami.  Dumating siyang huli ng 30 minutos sa kasal.  Naghintay ako sa kotse ng 30 minutos.  Nakakatawa.  Nakakahiya.

Sa Simbahan.
Pangalawang beses na aking piging sa simbahan.  Ang una ay ang binyag.  Pangalawa ay ang kasal.
Sa aking kasal ay hindi ko alam kung bakit di ko tinakpan ng belo ang aking mukha sa pagpaso patungong altar.  Ininhatid ako ni Tiyo Waldo, ang kapatid na abogado ni Inay.  Ang mukha ni Tiyo Waldo ay lukot tulad ng kanyang hitsura minsang natalo siya sa isang kasong hinahawakan.
Sabi ng pinsan ni Gabby ay takpan ko daw ang aking mukha ng belo dahil iyon ang kaugaliang Pinoy.  Espesyal ang belo para sa okasyon, sagisag na ang nobya ay birhen.
“E anong takip-takip ang kailangan?” tanong ko.  Kaya nga kami pakakasal ay sa dahilang may kailangan kaming saguting responsibilidad.  Kaya bang sagutin ng belo ang tunay na pagmamahal?  Parang gusto kong isigaw.  Batid ko, ako ay birhen kaya nga ako pakakasalan ni Gabby.  Taya ko ang aking sarili.
“Makiuso tayo,” ang patukso kong sagot sa pinsan ni Gabby.  Moderno na ngayon.  Gusto ko talagang makiuso.  Sa kasal na ito ay ako ang masusunod.  Abot-langit ang aking ngiti parang masayang-masaya.
Pagdating ko sa altar, at sa paghawak kamay at palitan ng aming mga singsing ay nagdilim and langit.  Kasabay ng aming mga Oo ay kumulog ng malakas!
Kodakan.  Maraming bisita.  Mabilis ang mga pangyayari.  Parang gusto kong maglaho.  Sa ibang ikinakasal ang dasal ay huwag matapos ang gabi, sa akin ay sana matapos na.  Nagsabuyan ng bigas at mga confetti ang mga bisita.  “Mabuhay ang bagong kasal!”  Sa mga pagkakataong iyon ay hindi ko alam ang aking gagawin. Simula noon natuto akong ngumiti kahit hindi kailangan.

 Ang Rehas.
Maraming taon kaming nagsama ni Gabby.
Masaya.  Malungkot.  Iba’t-ibang drama sa buhay.  Sayang.  Hindi pala kami para sa isa’t isa.  Ngunit iyon ang guhit ng kapalaran – marahil may ibang dahilan ang langit.
Puno ng inggit ang puso ko sa haba ng mga taon naming mag-kasama.  Inggit sa aking mga kahati.  Pagsisisi ngunit pagwawalang-bahala.  Pagtanggap sa katotohanan.
Sa mahabang panahon tumira ako sa loob ng rehas.
Nabuhay akong puno ng takot na baka ako ay mawala o kaya ay maligaw.  Nabalot ako sa takot ng pag-iisa.  Hanggang minsan sa paghihintay ko ng gabi nang madama ko ang matinding pangugulila sa loob ng rehas ay kumawala ang lahat sa aking pagnanasang lumaya.  Binagtas ko ang dilim at humanap ako ng liwanag.
Inakyat ko ang matarik na nakakandadong gate na aking nabuo…  sa bawat araw, sa bawat taon.  Hawan ko ang mga tinik sa paligid nga mga rehas. Ang naisip ko, mahulog man ako, dala ko ang bendisyon ng langit.
Alas tres ng hapon:  Sa pagod kong bunting-hininga, tiniyak ko, hindi na ako babalik.


Ito ay fiction story; ang mga pangalan ng mga tao sa fiction story ay gawa lamang ng imahinasyon.

First published in Tinig 4. ng Katinig, 2005

Katinig Writer's Workshop, Salamat

Edited by: Danilo Meneses and  Reynaldo Duque

Guest Panelists/Writers: Dr. Domingo Landicho
                                     Frank Sigua
                                     Ireneo Catilo



 reposted. may 28, 2012. rosevoc2 on iwrotefiction




In June. St. Hannibal, pray for us!