Saturday, November 19, 2022
Thursday, September 29, 2022
Friday, September 16, 2022
Tuesday, August 2, 2022
Wednesday, July 27, 2022
On July 27. The Last Castle
July
27, 2022
I
have watched on Netflix, the film “The Last Castle.”
In
the struggle between inmates and the warden of a military prison (based on the
United States Disciplinary Barracks), the film portrays one’s purpose of
service.
It
is true that people commit mistakes, yet they can also change and return to who
they really are; or maybe it was not really a mistake they committed, but
unfair judgment. Or is it for reparation and honor of work?
The
film can also resemble a Pharisee story or evil buddies setting up a trap. Who can or cannot be trusted? Who is real black or white when death calls?
Do
you love your work? How much could you
give for it? A few hours of pay or fame?
Or duty or service offered not because of a price?
Soldiers
are real not only in the battlefield, but also in the responsibilities that
meet up our day to day grind.
The
film was release in October 2001, directed by Rod Lurie.
/iwrotefiction.blogspot.com
Wednesday, July 20, 2022
Thursday, June 23, 2022
Friday, June 3, 2022
Monday, May 16, 2022
Friday, May 6, 2022
Monday, February 21, 2022
On February 21, 2022: VAXSIN
PANDEMIC SHORT STORY
VAXSIN
Ang bampira ay kumakagat kapag bilog ang buwan. Masakit ang kagat, bagamat lunas ang uminom
para sa uhaw na lalamunan.
“Tandaan mo mahal kita. Ano pa man ang kinasapitan ng panahon
kailangan tayong maging matatag.”
“Naiintidihan ko.
Salamat sa iyong kabutihan.”
Hinalikan, maamo, bago kinagat ni Arthur and leeg ni
Tasha.
===
Madalas, sabay sa pagsanib ng dilim at bukang liwayway
ang pagkagat para lunas sa virus.
Iyan ang problema sa panahon ng pandemic, ang
nakatatakot at nakamamatay na virus.
Sa buong mundo at doon sa bayan nina Arthur at Tasha
ay hawahawa ang mga may sakit.
Isang fornite o dalawang linggo ang kwarantin para
mapuksa ang virus at mabawasan ang bilang
ng mga may sakit.
Abala ang lahat parang pelikula at walang kasagutan ang
bukas. Balisang paikot-ikot ang mga
motor sa supermarket, sa palengke, sa botika, sa bangko.
“Hindi pa magbubukas ang kantin Tasha. Wala pa kaming
pasok dahil iilan lang ang mga tao sa opisina. Gusto ni Boss safe ang mga
empleyado.”
“Kami din shifting pa sa clinic kasi wala munang
biglaang mga chek-up sabi ni Doc. Dapat ay naka-skedyul ang pagpunta sa clinic.”
Paikot-ikot ang mga motor sa daan. Bihira ang mga naglalakad. Ang mga ugong ng
traysikel at grab papunta ng supermarket, sa drugstore, sa palengke, sa bangko, o
ospital para sa mga pangangailangan ang pumapaimbabaw sa paligid ang bida.
Isang araw sa celfone…
“Walang na kaming pambayad sa upa ng bahay, Arthur. Kung
pwede hihiram muna ako ng pera sa iyo. Sabi ng may-ari pede kaming ma-late kasi
may pandemic, pero sana kahit isang buwan lang muna ay magbayad. Mag-aapat na buwan na kaming hindi pa
nakakabayad dahil sa pag-aaral ng mga kapatid ko na parehong graduating sa
elementary at high school. Alam mong ako
ang tumutulong kila Mama. Kung pwede
sana tatlong libo ang hihiramin ko…kung pwede…”
Madalas ang pag-uusap nina Arthur at Tasha ay sa
celfone at internet lamang. Bago
mag-pandemic may balak na silang magpakasal kaya lang, itinigil nila ang lahat
na plano dahil ang naipon nilang pera ay pinangtutustos nila sa mas
importanteng mga pangngailangan.
Sa panahong ito, marami ang nawalan ng trabaho, o kung
meron man bawas ang mga araw. Ang mga
mas pamaparaan ay nagtitinda at nakikipagisa sa mga kamag-anak o kaibigan ng
ibang trabahong pansamantala. Ang marami
salat sa pagkain kaya lalong nanghihina.
Hindi kayang tustusan ng watak na gobyerno o pag-sasarili ang problema
ng pandemya.
“Kailangan mo siyang tulungan Arthur,” sabi ni King. Kawawa naman si Aling Tess at ang mga
estudayante kung mapapaalis sila. Matitigil
pa sa pag-aaral., naku! Meron naman tayong
kita sa mga delivery ng pack meals.”
“Tama ka, Kuya King.
Mamaya, padadalhan ko siya sa G-Cash o Pay Maya. Yung pera pala nating
naitabi kailangan para sa vaccination .
Itago mong mabuti at marami ang mga mag-iinteres niyan dahil sa panahon
ngayon.”
Ilang araw ang nakalilipas, may balita na namang bago
sa TV. Na hindi na raw kailangan ang
pera para mag-pavaxsin. At dahil hindi
rin kaya ng pamahalaang tustusan lahat ng mga mamamayan nito, may ilang tao na
inuna sa vaxsin na nadulutan ng kakaibang lakas. IIlan lamang sila, at kung sino ang may
malakas na pangagatawan at lakas ng loob para magpauna ng sarili. Pagkatapos sila
ay makakapag-lagay ng anti-virus mula sa kanilang kagat. Ngunit - hindi na sila makalalabas sa umaga
at sa may araw, kundi sa hating gabi lamang.
Maraming na-interview buhat sa ibat ibang bansa at
nagpatunay sa safe nga at nakatutulong sa pagpuksa sa pagdami ng virus ang mga
taong ito. Talamak nga ang pandemic at
kung hindi ka mag-ingat at mahina ang katawan ay may banta ang kamatayan.
Samantala…
Tanghali sa bahay nina Tasha, habang sila ay kumakain,
nabasa niya ang text ni Arthur.
Sa text ni Arthur ay ito ang meseyg. “Hello Tasha, nagpadala ako nung pera. Check mo sa G-cash account mo. Sa makalawa pupunta ako sa inyo. HIntayin mo ako. Mayroon akong sasabihin. Mag-ingat kayo diyan.”
Napasigaw si Tasha “Mama, may pera na tayo! Ipadadala ko na sa account nila Mrs. Morero
yung upa natin para sa isang buwan.
Salamat kay Arthur. Kaya kayong
dalawa mag-aral ng mabuti para kapag maluwag na ay makahanap ng part time work. At mabuti, hindi kayo matitigil sa pag-aaral.”
“Ay sige at aayusin ko na rin ang iba ko pang mga
order na panahi at repair. Mahirap
maglipat bahay lalo na kapag ang mga suki sa panahi ay malayo. Dito sa simbahan, marami sila Pader Cris
pinagagawa sa akin. Salamat po sa Diyos
naayus ang problema ta.”
“Bukas pupunta dito si Arthur, Mama. May sasabihin siya sa akin na importante.”
“Ano ba iyon?”
“Parang seryoso nga.
Tanong naman ako ng tanong bisi daw siya kaya bukas na lang.”
“Ate pumila pala ako sa Baranggay kanina para sa
immunization, sabi basta sa sunod na lang daw ako bumalik kasi puno na ang
slots. Uunahin muna nila ang mas may kailangan, tulad ng seniors at may mga
co-morbity na tinatawag.”
“Si Mama?
Pwede?”
“Hindi ko alam kasi sobra dami ng tao. Baka dun pa magkahawaan. Hindi nila na organize kasi takot na takot na
ang marami dun sa San Jose… kaya baka next time na naman.”
“Wala na.
Kailangan magbigayan na lang at mag-ingat. Kung hindi lahat ng mga tao magkakagulo. Hindi na kaya kung ang pamahalaan lamang ang
lilitis sa pandemya. Kailangan lahat ay
mag tulungan. Kaya nga sa klinic kahit
huli na ang suweldo namin okay lang dahil ang mga pasyente naming ay puro check-
up lang at hindi na araw araw. Relyebo pa kami.”
Natapos ang pag-uusap nila habang kanya –kanyang
nagbalikan sa mga ginagawa. Naghugas ng
mga pinggan ang bunsong kapatid.
Ang mga computer ay bukas. Ang mga celfone ay nag-aabang ng text at
notifikaysyons. Sa panahon ng pandemic
ang bawat isa ay nagsusumikap upang maka-pagtrabaho, makapag-aral, magki-pagkamustahan
sa mga kaibigan at kamag-anak, at makapag-dasal din. Ang iba naman salat sa paniniwala at puno ng
takot. Mabuti na lamang ay may mga
frontliners may mga magbubuwis pa, may
mga susubok pa upang mabawasan ang paghihirap ng mga tao sa ibat ibang
lugar. Isa na rin si Arthur.
Umaga sa bahay nila Tasha.
“Tao po. Tao
po. Si Arthur po.”
“Arthur napaaga ka. Halika Love sa loob.”
“Gandang umaga Kuya.”
“Magandang umaga, Daniel.”
Lumapit si Arthur kay Tasha at hinila sa gilid ng sala
na malayo sa mga kapatid. Seryoso ang
kanilang usapan. Makikitang nangingilid
ang luha ni Tasha. Yinakap siya ni Arthur. Mahigpit ang kapit nila sa isat isa. Mahigpit ang yakap at hanggang maglayong
muli. Mabilis tumayo na si
Arthur.
“Mama aalis na muna ako. Mag-iingat kayo. Babalik ako sa isang linggo.”
Nagkatinginan ang lahat. Tumahimik lamang si Tasha at pumasok sa
kanyang silid.
Araw-araw may dumarating na bagong balita sa radyo, sa
TV, at sa internet. Napapa balita na ang mga vaxsinaysyon at ang karagdagang
lunas sa makakatulong sa pagsugpo sa pandemia.
Ang mga mukha nila sa close up ay maputi at laging kuha sa gabi. Matitipuno ang mga katawan at maliliksi. Kaunti lamang ang babae at ang karamihan ay
mga lalaki.
“Magpa-register po ang kaya o gustong sa gabi ang
trabaho. Iwas pandemic po kapag kinulang na tayo ng regular vaxsins. Kaya
lamang po, hindi pedeng lumabas sa araw
at dapat ay sa gabi lamang. Makipag-ugnayan po sa amin sa numerong
ibibgay ng Department. Magtulungan po
tayo at walang dapat ikabahala. Nasa atin
din pong pagkakaisa ang lunas!”
Makalipas ang isang lingo bumalik si Arthur kila Tasha
ng hating gabi. Alas dos ng madaling
araw.
Binuksan ni Tasya ang pinto. “Salamat at bumalik ka Arthur.”
“Hindi ako pwedeng magtagal kailangan kong umalis ng
alas tres ng madalaing araw. Gusto mo
bang sumama sa akin sa pag-alis?”
“Magpapaalam ako kila Mama. Sa isang araw na kaya…”
“Maayoos naman dun sa kinalalagyan sa amin. Madilim nga lang. Bawal kaming maarawan kaya gumagawa kami ng mga
bagong tirahan. Mamayang umaga ang tulog
o pahinga.”
“Makakayanan ko kaya?”
“OO magkasama naman tayo at mga tao din naman tayo sa
gabi, parehas lang. Mahigpit na bawal nga
lang ang araw o liwanag.”
Nang gumising si Mama Tessie. Arthur ano ba ang nangyayari?
“Mama, aalis muna kami ni Tasha at baka matagal kaming
makakabalik. Bibigyan namin kayo ng mga
supply o ipadadala na lamang. Kapag
hindi kayo nakakuha ng bakuna. Kailangan
mag-ingat kayo. Doon muna kami sa bagong tirahan, sa Night City.”
“Sige humingi tayo ng awa sa Diyos.” Mag-iingat kayo.
“Tayo na Tasha , nandyan na sila. KInagat ni Arthur ang leeg si Tasha at
kinarga papunta sa labas sa naghihintay na van.
/rose flores martinez. April 24th, 2021.
PARA SA KATINIG
The Miracle
THE MIRACLE By Ben Crisp and Rose Flores The coffee was still too hot, so I cradled the foam cup between my knees and lit my last ...
![](file:///C:/Users/DELL/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_image001.gif)
-
February 6, 2010 FAITH, LOVE, TIME AND DR. LAZARO By: Greg Brillantes From the upstairs veranda, Dr. Lazaro had a view of stars, the...
-
January 11, 2010 Desire by Paz Latorena She was homely. A very broad forehead gave her face an unpleasant, masculine look. Her eyes, ...